Biz hər zaman saf olmuşuq. Xalq olaraq başımızı o qədər aldadıblar ki… Saflığımız başımıza nələr gətirmədi ki!? Nələri itirmədik!? Hamını özümüz kimi bildik, qəlbimiz yandı, “üzülməsin, ağrımasın, ölməsin” dedik, nə oldu? Bağrımıza köz basdı, qəlbimizi paraladı, əzab verdi, acı çəkdirdi, həsrət qoydu, öldürdü…
Bəs niyə hər ağlayanın göz yaşlarına aldanırıq? Axı biz də çox ağlamışıq, bizi də ağladıblar. Lakin bizə inanan olmayıb, göz yaşlarımızı da özümüz silmişik.
Bilirsiniz biz nə qədər safıq!? Ölümüz üçün ağlamayıb, öldürənin halına yanıb, ona görə göz yaşları axıdacaq qədər…
Mövzunu hara sürükləyəcəyim məlumdur. Sözüm isə ədalətsizliyə haqq qazandıranlaradır: heç utanırsınız? Sizəmi qalıb hansısa bar qızının övladlarının nə edəcəyi? Sizmi qərar verirsiniz sosial şəbəkələrdə əxlaqsızlıq obyekti olanların ailəsinin sonuna? Övladı xəstəlikdən əziyyət çəkən ana görməmisiniz? Yox, görməmisiniz! Çünki sizin baxış bucağınızın hansı istiqamətə yönəldiyi məlumdur. Ya onun kimi olmaq istəyirsiniz, ya da onunla olmaq istəyirsiniz…
Ondan olun, onunla olun, onun kimi olun. Öz işinizdir. Amma nəyisə yazanda, müzakirə edəndə öləni də düşünün. Məgər bizdən çox ölən varmı? Hansı millət bizdən çox ölüb, bizdən çox öldürülüb ki? Axı biz acı çəkməyi bilirik. Necə ölən insanın haqqına girmək olar? Necə bunu edə bilərsiniz?
Adam ölüb, anlayırsınız? Adam ölüb… Adamın oğlu ölüb… Adamın sevdiyi ölüb… Adamların həyat eşqləri ölüb… Və biz bu adamların acılarını bir kənara atıb, barlarda, publarda, eyş-işrət məclislərində hoqqalardan çıxanlara, dəyərlərimizi öz qiymətlərinə satanlara dəstək oluruq.
Gəlin, utanaq! Arxası üstə uzanıb utanaq! Üzü qibləyə dönək – qorxmayın, ölmərik, bu qədər günahla adam ölməz, ağzı aşağı uzanaq, ayağa qalxaq, oturaq, papağımızı qarşımıza qoyaq – varsa, düşünək, düşünək və bir də düşünək – daha sonra yenə utanaq. Yuxularımız qaçsın, yata bilməyək, səhərə qədər utanaq!
Guya siz uşaq sevdalısısınız? Uşaq düşünürsünüz? Bu qədər çox humanistsinizsə, o biri tərəfdə də uşaq ölüb, onu da düşünün, onun anasını, atasını, əzizlərini də düşünün.
Məgər o “tiktoker” bilmirdi ki, ölüm gecəsi xaricə gedib, canlılar açıb, rəqs edib, əylənəndə, insanların yaralarının qaysaq bağlamasına icazə verməyəndə sonu necə olacaq?
Məgər o “tiktoker”in qəlbi yox idi ki, deyə “bu adam ölüb axı, bəlkə, onunla maraqlanım, ailəsinə başsağlığı verim, dərdlərinə şərik olum?”
Məgər o “tiktoker” bunu düşünə bilmirdi? Əlbəttə ki, bilmirdi. Çünki nə qədər ki, cahilləri, cəhalət “mələk”lərini baş tacı edəcəyik, elə o qədər də dərd-sərimiz çox olacaq.
“Arzum”a dəstək duran qardaşlar, bacılar, sizin qardaşınız, sevgiliniz, atanız, ananız, övladınız o qəzada ölsə, sonra onun ölümündə pay sahibi olan adam “Arzum” kimi davransa, sizə xoş olardı? Özünüzdən soruşmusunuz?
Kim nə qədər günahkardır, bunu qanun müəyyənləşdirir. Qanunlarımız ən böyük düşmənlərimizi padvallara tıxıb. Orada öz müqəddəratlarının həll olunmasını gözləməyə vadar edib, edir, edəcək də.
O daxili düşmənlərdən, mədəniyyətimizi, mənəviyyatımızı, mənəvi dəyərlərimizi satanlardan daha biri barmaqlıqlar arxasına getdi. Davamının necə olacağını qanun göstərəcək!
Ən pis halda məhkəmə önündə övlad itirmiş ailəyə beş qat daha çox itki arzulayan ata obrazındakı fərdlə birlikdə düz 5 il 2 ay sonra qəhrəmanınıza qovuşacaqsınız. Digər tərəfdə isə heç vaxt övladına qovuşmayacaq valideynlər öldükləri günə qədər həsrət çəkəcəklər…
İndi özünüzdən soruşun: kimdir haqlı – qanun, yoxsa TikToker?
Ziyafət Əlisoy
