7 iyun 2026-cı il tarixində Ermənistanda keçirilən parlament seçkilərində Nikol Paşinyanın rəhbərlik etdiyi siyasi qüvvə nisbi üstünlük əldə etdi. Lakin bu nəticə Ermənistanın bütün problemlərinin həll olunduğu və ya bu ölkədə siyasi proseslərin tamamilə sağlam məcraya yönəldiyi anlamına gəlmir.
Mövcud parlament tərkibi göstərir ki, Paşinyan hökuməti müəyyən qanunvericilik təşəbbüslərini həyata keçirmək imkanına malik olsa da, Konstitusiyaya dəyişiklik etmək və ya strateji xarakterli bəzi qərarları qəbul etmək üçün kifayət qədər siyasi üstünlüyə sahib deyil.
Bu baxımdan parlamentdə ruspərəst, revanşist, millətçi və “miatsum” ideologiyasının tərəfdarlarının da müəyyən sayda təmsil olunması diqqətdən kənarda qalmamalıdır.
Müşahidələr göstərir ki, Ermənistan siyasi elitası yenə də ikibaşlı siyasət yürütməyə çalışır. Bir tərəfdən demokratik seçkilər keçirdiyini nümayiş etdirərək özünü Qərbə, xüsusilə Avropaya yaxın və demokratik dəyərlərə sadiq ölkə kimi təqdim edir, digər tərəfdən isə parlamentdə gələcəkdə Azərbaycana qarşı ərazi iddialarını yenidən gündəmə gətirə biləcək qüvvələrin mövcudluğunu qoruyub saxlayır.
Azərbaycan cəmiyyəti və dövləti bu prosesləri diqqətlə izləməlidir. Ermənilər Azərbaycan türklərinin xarakterini və psixologiyasını yaxşı tanıyırlar. Onlar bilirlər ki, Azərbaycan xalqı mərhəmətli, sülhpərvər, kin saxlamayan və düşmənçiliyi uzun müddət davam etdirməyən bir xalqdır. Məhz bu xüsusiyyətləri nəzərə alaraq, hazırkı mərhələdə daha yumşaq davranış nümayiş etdirmələri mümkündür. Bununla yanaşı, II Qarabağ müharibəsində aldıqları ağır məğlubiyyətin təsirləri hələ də Ermənistan cəmiyyətində hiss olunur. Lakin tarix göstərir ki, siyasi şərait dəyişdikdə və yeni imkanlar yarandıqda revanşist qüvvələr yenidən fəallaşa bilirlər.
Digər tərəfdən, bəzi siyasi baxışlara görə, Avropa dövlətləri və Qərb dairələri tarix boyu Cənubi Qafqazda xristian Ermənistan faktorundan öz geosiyasi maraqları naminə istifadə etməyə çalışmışlar. Bu yanaşmanı müdafiə edənlər hesab edirlər ki, bu siyasətin müxtəlif formalarda izləri bu gün də müşahidə oluna bilər. Bununla belə, bu mövzu tarixçilər və siyasi tədqiqatçılar arasında fərqli yanaşmalarla qiymətləndirilən mürəkkəb bir məsələdir.
Bu gün Ermənistan rəhbərliyi Türkiyə və Azərbaycanla münasibətləri normallaşdırmaq, iqtisadi əməkdaşlıq imkanlarını genişləndirmək və eyni zamanda Rusiyadan və İrandan asılılığını azaltmaq istiqamətində addımlar atmağa çalışır. Lakin beynəlxalq siyasətdə dövlətlərin maraqları dəyişkən olduğundan, yalnız bəyanatlara əsaslanaraq uzunmüddətli nəticələr çıxarmaq düzgün olmazdı.
Düşünürük ki, Azərbaycan üçün əsas vəzifə ayıq-sayıqlığı qorumaqdır. Bir tərəfdən Ermənistanla münasibətlər beynəlxalq hüququn prinsipləri əsasında qurulmalı, sülh və sabitlik təşviq edilməlidir. Digər tərəfdən isə milli təhlükəsizliyin təmin olunması məqsədilə ölkənin müdafiə qabiliyyəti daha da gücləndirilməli, Silahlı Qüvvələr müasir texnologiyalar və silah sistemləri ilə təchiz olunmalıdır. Sülhə çalışmaq vacibdir, lakin tarixdən alınan dərsləri unutmaq olmaz. Güclü dövlət, güclü iqtisadiyyat və güclü ordu Azərbaycanın təhlükəsizliyinin ən etibarlı təminatçısı olaraq qalmalıdır.
Müəllif: Qəvami Sadıqbəyli
